ایران قرن پنجم و ششم، مهد علم و دانش دین بود و آثار فراوانی در هر زمینه در آن تألیف شد.یکی از این زمینه‏ها، دانش تفسیر قرآن بود که در جای دیگر درباره آن سخن گفته‏ایم .در دوره سلجوقی، با ورود جمعیت بیشتری در شرق به حوزه اسلام، نیاز به آثار علمی جدی‏تر شد.در زمینه تفسیر و نیز ترجمه قرآن به فارسی، کارهای فراوانی صورت گرفت.

آئین اسلام ، از بعد اجتماعى مهمى برخوردار است و با عنایت‏ به‏ برکات آثار وحدت و تجمع و یکپارچگى ، در بسیارى از برنامه ‏هایش ‏بر این بعد، تکیه و تاکید کرده است.
برگزارى نمازهاى روزانه واجب نیز به صورت جماعت و گروهى ، یکى از این برنامه‏ هاست.
در اینجا به اهمیت ‏« نماز جماعت‏ » و آثار گوناگون آن اشاره‏ مى‏کنیم:
اهمیت نماز جماعت
غیر از آثار فردى و اجتماعى نماز جماعت (که به آنها اشاره خواهد شد) پاداش‏هاى عظیمى براى آن بیان شده که در اینجا به بعضى ازروایات،اشاره مى‏شود. از رسول خدا (ص)ن قل شده که:«من سمع النداء فلم یجبه من غیر علة فلا صلاة له‏» (1) نماز کسى که صداى اذان را بشنود و بى دلیل،در نماز جماعت ‏مسلمانان شرکت نکند ، ارزشى ندارد.
در حدیث ، تحقیر نماز جماعت ، به منزله تحقیر خداوند بشمار آمده ‏است : « من حقره فانما یحقر الله‏ » (2) شرکت دائم در نماز جماعت ، انسان را از منافق شدن بیمه مى‏کند. (3) و براى هر گامى که به سوى نماز جماعت و مسجد برداشته شو د، ثواب ‏و حسنه در نظر گرفته شده است. (4) همین که کسى براى شرکت در نماز جماعت از منزل خارج ‏مى‏شود ، یا در مسجد ، در انتظار نماز جماعت‏ به سر مى‏برد پاداش کسى ‏را دارد که در این مدت ، به نماز مشغول بوده است. (5) تعداد حاضران در نماز جماعت ، هر چه بیشتر باشد ، پاداش آن بیشتر است . این کلام رسول خداست که فرمود : « ما کثر فهو احب الى الله ‏» (6) حدیث جالبى در بیان فضیلت نماز جماعت است که قسمتى از آن ‏در رساله‏هاى عملیه هم ذکر شده است . ترجمه تمام حدیث چنین است:

1ـ جایگاه نماز در آئین زرتشت
زرتشتیان نماز شان بسیار شبیه نماز مسلمانان بوده و همان طور در پنج وقت باید نماز و دعاهای مخصوص را بخوانند و نیز مقدّماتی برای انجام مراسم عبادی دارند که بی شباهت به مقدّمات نماز در اسلام نمی باشد. در کتاب «دیانت زرتشتی» آمده است، زرتشتی ها هر 24 ساعت را به 5 دوره یا گاه تقسیم می نمایند و آداب مذهبی تابع این پنجگانه است. بر هر زرتشتی مؤمن فرض است که در هر یک از پنج دوره، ادعیه و مناجات های خاصّ بخواند. این ادعیه و نیایش ها با ستایش و تمجید اورمزد همراه است و از اصول و واجبات ضروری زندگانی روزانه زرتشتیان محسوب می گردد. امّا این روزه فرضیات پنجگانه را معمولاً موبدان به جا می آورند و اکثر زرتشتیان به خواندن ادعیه در صبحگاه و شامگاه اکتفا می کنند. جهت نیایش زرتشتیان، به سوی منبع نور (آفتاب، ماه و چراغ) می باشد و اکثر با خم شدن و سجده بر روی زمین و نشان دادن عبودیّت و بندگی خود به اورمزد، دعای خود را پایان می دهند. فرضیات به زبان اوستایی تلاوت می شود. مؤمنین زرتشتی اغلب همراه آن، ادعیه ای نیز به فارسی یا گجراتی می خوانند. برخی از بهدینان نه تنها فرضیات را حفظ هستند بلکه بعضی از یشت ها و یا قسمتی از آنهاـ از جمله بهرام یشت ـ را حفظ می نمایند[1].
جان ناس در تاریخ جامع ادیان خود می گوید: افراد زرتشتی در هر وقت روز بخواهند می توانند منفرداً به درون آتشکده بروند قبل از ورود به معبد دست و روی خود را آب شسته، قسمتی از اوستا را تلاوت کرده دعا و مناجات بخوانند. سپس کفش ها را از پا در آورده به اطاِ معبد داخل می شوند و در برابر آتشدان مقدّس نماز برده، هدیه و نیازی با مقداری چوب صندل به موبد تقدیم می دارند و برابر، یک چمچمه از خاکستر مقدّس از او می ستانند. و آن خاکستر قدوّسی را به نیّت کسب فیض و برکت به صورت و چشم خود می مالند. پس به سوی آتش، به تعظیم خم شده و آهسته رو به قهقراء رفته، با کفش کن می رسند و سپس به خانه خود باز می گردند[2].
[1]. دیانت زرتشتى مقاله از دکتر مرى بویس / 155
[2]. تاریخ جامع ادیان جان ناس / 481


ادامه عبادت و نماز در سایر ادیان
او در جایی دیگر خاطر نشان می سازد زرتشتیان شبانه روزی پنج بار نماز و پرستش خدای یگانه به جای آورند. نخست از سپیدی بامداد تا نیمروز (گاه هاون) دوم از نیمروز تا سه ساعت از نیمروز گذشته (گاه رپتون). سوم از سه ساعت از نیمروز گذشته تا پیش از تیرگی شام (گاه ازیرن). چهارم از تیرگی شام تا نیمه شب (گاه ایوه سزیترم). پنجم از نیمه شب تا سپیدی بامداد (گاه اشهن) و اشهن آغاز گاهان است.[1]
در آئین مزدیسنی از این نمازها سه نماز از همه مهم تر و معروف تر است. زرتشتیان قبل از هر چیز آن را به اطفال خود یاد می دهند. و در تمام قسمت های اوستا از این سه نماز، مکرر نام برده که عبارتند از:
1ـ یتا اهوو ئیریو: یعنی به همان اندازه که سرور جسمانی (پادشاه) نیرومند است; سرور روحانی به واسطه داشتن صفات راستی و پارسایی خود، همچنان تواناست. بخشش فرشته بهمن از آن کسی است که فقط برای خدا کار کند و فیض قدرت الهی شامل کسی است که پاسبان بینوایان و حامی درویشان باشد.
2ـ اشم و هو: یعنی راستی بهترین نیکی و سعادت است. سعادت از آن کسی است که راست و خواستار بهترین راستی باشد.
3ـ نیگهه ها تام: یعنی فردا اهورا آگاه است از زنان و مردانی که در ستایش او هستند، به این گونه مردان و زنان به سبب پارسایی و پرهیزکاریشان درود می فرستیم.[2]
اکنون بحث در این باب را با سخن یکی از همین نویسندگان زرتشتی به پایان می بریم، او در پاسخ به این سؤال اینکه چرا باید نماز بخوانیم؟ می گوید: «شبانه روزی چند بار باید نماز کرد و نامه خدا را خواند تا آنچه اهورا مزدا فرموده به یاد و به جای آوریم و منش (اندیشه) و گوشن (گفتار) و کنش (کردار) خویش را برابر فرموده اهورا مزدا پاک و راست داشته گمراه نگردیم.»[3] این سخن مشابه آنچه در قرآن در مورد نماز گفته شده، می باشد. یعنی آیه «اقم الصّلوه لذکری»[4] نماز را به خاطر یاد من بپادار «انّ تنهی عن الفحشاء و المنکر»[5] «بدرستی که نماز انسان را از کارهای زشت و ناروا باز می دارد.»

عبادت در قرآن - قال الله تبارک و تعالی : «و ما خلقت الجنّ و الانس الاّ لیعبدون»[1]
« من جن و انس را نیافریدم جز برای اینکه عبادتم کنند (و از این طریق تکامل یابند و به من نزدیک شوند».
عبادت راز آفرینش
- از مهمترین سؤالاتی که هر کس از خود می‌کند این است که «ما برای چه آفریده شده‌ایم؟» و «هدف آفرینش انسان‌ها و آمدن به این جهان چیست؟»
آیات فوق به این سئوال مهم و همگانی با تعبیرات فشرده و پرمحتوایی پاسخ می‌گوید و می‌فرماید: «من جن و انس را نیافریدم جز برای اینکه عبادتم کنند.»
«و ما خلقتُ الجنّ و الانس الاّ لیعبدون»
آیات مورد بحث تنها روی مساله‌ی عبودیت و بندگی تکیه می‌کند، و با صراحت تمام آن را به عنوان هدف نهایی آفرینش جن و انس معرفی می‌نماید.
هدف اصلی همان «عبودیت» است که در آیات مورد بحث به آن اشاره شده، و مساله‌ی «علم و دانش» و «امتحان و آزمایش» اهدافی هستند که در مسیر عبودیت قرار می‌گیرند، و «رحمت واسعه‌ی خداوند» نتیجه‌ی این عبودیت است.
به این ترتیب روشن می‌شود که ما همه برای عبادت پروردگار آفریده شده‌ایم، اما مهم این است که بدانیم حقیقت «عبادت» چیست؟
آیا تنها انجام مراسمی مانند رکوع و سجود و قیام و قعود و نماز و روزه منظور است؟ یا حقیقتی است ماورای اینها؟ هر چند عبادات رسمی نیز همگی واجد اهمیتند.
معنی عبد در لغت
برای یافتن پاسخ این سئوال باید روی واژه‌ی «عبد» و «عبودیت» تکیه کرد و به تحلیل آنها پرداخت.
«عبد» از نظر لغت عرب به انسانی می‌گویند که سر تا پا تعلق به مولا و صاحب خود دارد، اراده‌اش تابع اراده‌ی او، و خواستش تابع خواست او است. در برابر او مالک چیزی نیست، و در اطاعت او هرگز سستی به خود راه نمی‌دهد. و به تعبیر دیگر «عبودیت» ـ اظهار آخرین درجه‌ی خضوع در برابر معبود است،‌و به همین دلیل تنها کسی می‌تواند معبود باشد که نهایت انعام و اکرام را کرده است و او کسی جز خدا نیست. بنابراین عبودیت نهایت اوج و تکامل یک انسان و قرب او به خدا است. عبودیت نهایت تسلیم در برابر ذات پاک او است.
عبودیت اطاعت بی‌قید و شرط و فرمانبرداری در تمام زمینه‌هاست و بالأخره عبودیت کامل آن است که انسان جز به معبود واقعی یعنی کمال مطلق نیندیشد جز در راه او گام برندارد، و هر چه غیر او است فراموش کند حتی خویشتن را !
«یا ایّها الّذین امنوا ارکعوا و اسجدوا و اعبدوا ربّکم و افعلوا الخیر لعلّکم تفلحون»[2]
«ای کسانی که ایمان آورده‌اید رکوع کنید و سجود بجا آورید و پروردگارتان را عبادت کنید و کار نیک انجام دهید تا رستگار شوید.»

راغب در مفردات مى گوید: بسیارى از اهل لغت گفته اند که صلوة به معناى دعا و تبریک و تمجید است . بعضى از اهل لغت گفته اند که اصل صلوة از صلاء است و معناى اینکه گفته مى شود ((صَلّى الرُّجُلُ)) که او بواسطه این عبادت صلاء را از خود برطرف ساخت و صلاء عبارتست از آتش ‍ فروزان ، و بناى صّلى همچون بناى مرّض است که به معناى زایل کردن مرض مى باشد.
معناى عرفانى نماز:
بعضى از بزرگان صلوة را از تصلیّه مشتقّ مى داند بدین معنى که چوبهاى کج را با گرفتن به نزدیکى آتش و رساندن حرارت به آن مستقیم سازند.
عرب آن را تصلیّه گوید، گوئى نماز گذار با توجه به مبداء اعلى در نماز و با حرارتى که در اثر حرکت صعودى و قرب به شمس حقیقت معنوى براى نفس حاصل مى شود، کج رفتارى هاى نفس را که در اثر توجه به غیر خدا و میل به باطل ایجاد شده است تعدیل مى نماید.

24 - رازهاى وضو

رسول خداصلّى اللّه علیه و آله بعد از نماز صبح بین الطلوعین ، در مسجد مى نشستند و به سؤ الات مردم پاسخ مى دادند. روزى دو نفر نوبت گرفتند تا در محضر حضرت سؤ الاتى مطرح کنند. پیامبرصلّى اللّه علیه و آله رمودند: من بگویم شما براى چه آمده اید یا شما خود مى گوئید؟ عرض ‍ کردند یا رسول ا... شما بفرمائید؟ فرمودند: یکى براى یاد گرفتن مسائل حج آمده است و دیگرى براى سئوال و آموختن مسائل وضو گرفتن . آنگاه جواب سؤ ال ها را چنین بیان فرمودند:
امّا معناى وضو گرفتن :
شستن صورت در وضو یعنى ، خدایا هر گناهى که با این صورت انجام دادم آن را شستشو مى کنم که با صورت پاک به جانب تو عبادت کنم و با پیشانى پاک سر بر خاک بگذارم .
شستن دستها در وضو یعنى ، خدایا! از گناه دست شستم و گناهانى را که با دستم مرتکب شده ام تطهیر مى کنم .
مسح در وضو یعنى ، خدایا! از هر خیال باطل و هوس خام که در سر پروانده ام سرم را تطهیر مى کنم و آن خیالهاى باطل را از سر بدور مى اندازم .
مسح پا یعنى ، خدایا! من از جاى بد رفتن پا مى کشم و این پا را از هر گناهى که با آن انجام داده ام تطهیر مى کنم . اگر کسى بخواهد نام مبارک حقتعالى را بر زبان آورد باید دهان را تطهیر کند. مگر مى شود با دهان ناشسته انسان نام خدا را ببرد. باید دهان را با آب مضمضه کند و بشوید. این گوشه اى از اسرار وضو گرفتن است . اگر ما مى بینیم از نماز لذت نمى بریم و از عبادت لذت نمى بریم براى آن است که به این اسرار آشنا نیستیم . آنها که از عبادت لذت مى برند چیزى را به این عبادت تبدیل یا تعویض نمى کنند.
اینکه مى بینیم ما نماز مى خوانیم و چیزى از نورانیت احساس نمى کنیم براى آن است که نماز را با آداب و اسرار آن نخواندیم . خاصیت نماز در معرفت باطن آن است .

داروی کلن بوترول یک داروی مقلد سمپایک است که تاثیر زیاد و شگرفی در چربی سوزی و کاهش وزن دارد. از آنجا که در مقایسه با داروهای مشابه عوارض کمتری دارد به وفور توسط ورزشکاران حرفه ای از جمله بدنسازان و کشتی گیران مورد استفاده قرار میگیرد.
چنانچه بدنسازان از این دارو استفاده کنند به عوارض زیادی دچار خواهند شد و توصیه ما این است که حتی الامکان جهت کاهش وزن از روشهای طبیعی و سالم استفاده نمایند.
در کل ایراد مهمی که این دارو دارد این است که بدن سریعا به دوز آن عادت میکند و فقط تا 18 روز اول خوب به آن جواب میدهد.ولی تاثیر آن بهتر از سوماتروپین است، خصوصا در چربی سوزی موضعی. مدت مجاز برای مصرف این دارو حداقل 6 هفته و حداکثر 12 هفته میباشد.
میزان مجاز مصرف آن بین 20 تا 100 میکروگرم در روز است. این دارو از داروهای ممنوعه و دوپینگی میباشد.

احمـــد شـــاه مســـعود درســــایه هـــای پرنده گـــان ملــــکوتی: تلخیص احمدرضا بابائی

بعداز ابومسلیم خراسانی و سلطان محمود غزنوی احمدشاه مسعود سیومین معلم جهاد درسرزمین آریانا،خراسان و جهان اسلام بود که با جهاد ومقاومت،بیرق سرخ باداس و چکش سوسیال امپریالیزم جهانی اشغالگررا ازافقانستان اشغالی و 14 کشوری دیگر که قبلا در مستملیکه درآورده شده وبنام اتحاد جماهیراشتراکیه شوروی سوسیالیستی شهرت یافته بود ازفراز بزیرافگند و احزاب سوسیالستی و کمونیستی را از22 کشوردیگرجهان بسقوط مواجه ساخت.

بملاحظه صفحه (345 /349 )کتاب درسایه های سوره توبه،تالیف،شیخ عبدلله «عزام » شهید ترجمه استاد نعمت الله «شهرانی » درصحبت هایکه میان شیخ تمیم، شیخ محمد حسن،سیخ انس و شیخ عبدالله« عزام» صورت گرفته آنها اعراب بودند که صرف مجاهدین کمپ *صدا*را در پشاورپاکستان رهبری و اکمالات مالی و تسلیحاتی میکردند و بامسعودبزرگ اختلاف نظرداشتند :ـ چنین بیان نموده اند، شیخ تمیم گفته است : شیخ عبدالله اعزام ازمن میخواهد بعضی ازکرماتیکه« درانجا درجبهات احمدشاه مسعود »واقع شده است برایتان بگویم :ـ ازجمله کرامات که واقع شده است و بیانگرتوکل بخداست که شیخ محمد حسن برایم گفت و دو نفرشاهد دیگری آنجا بود وجمله سه شاهد میشود،آنها بخدا وند (ج) قسم کردند که این رابچشم دیدند و او برایم گفت :ـ درنزدشان جوان مجاهدی بود که قرآن را حفظ میکرد گل محمد نام داشت او بطرف قلعه آمد بمنطقه بلدیت نداشت منخواست به طرف مجاهدین برود راه را غلط کرده طرف کمونیست ها رفته درنزدیک قلعه آنها رسید برایش دریش گفتند،او استاده شدکه محاصره شده بود خودراتسلیم کرد،قوماندان که یک صاحب منصب روس بود بواسطه ترجمان برایش گفت، من تراآزاد میکنم ومنصب عسکری میدهم بشرطیکه راست بگویی وازتویک سوال دارم،آنرابرایم راست بگو نه دروغ،وافسرازوی پرسید، شما مجاهدین چیگونه با مرمی عادی کلاشنکوف تانک رامی سوزانید؟

این چیزی عجیبی است که تانک به مرمی نمی سوزد و شما آنرامی سوزانید (طبعی است که :ـ و ما رمیت اذ رمیت ولاکین الله رمی ) یعنی ما آنرانمی زنیم،بلکه آنراخد ا میزند و میسوزاند وقتیکه این سخن را میگفت یک ضابط و دوعسکردرآنجا بود میگوید خواستم که اورابالاترازمجاهدین بترسانم برایش گفتم که ما مجاهدین بخدا(ج )توکل داریم و مسلمان هستیم و بمرمی ضرورت نداریم بما کفایت میکند یک مشت ریگ رابگریم، دعا بخوانیم و در ان دم کنیم و یکویم بسم الله و الله اکبر لااله الاالله محمد رسولالله آنراطرف تانگ بزنیم و آن تانک رامیسوراند و نفرهایش را بقتل میرساند....، افسر روس گفت، آنرادراین جا تطبیق کن، این قطارتانک ها است و این گفته ات را درتانک اول تطبیق کن تانک را فعال ساخت نفرهارا در آن سوارکرد و برایم کفت حالاانجام بده،اگرگفته ات درست بود من تورا درپیش روی همین جماعت مردم آزادمی سازم وگر نه ترامیکشم.....،گل محمد مجاهد گفت :ـ برایم آب آوردند وضوکردم دورکعت نمازخواندم در سجد ه در حال گریان بخدا تضرع و التجا کردم، این سخن خود محمد حسن است :او به خدا دعا کرده میگفت، ای خدا من اهل استحقاق این کرامت را ندارم و لیکن تو اهل آن هستی !یارب!مرا فضیحت و رسوامکن....بعد ازان سلام داد و یک مشت ریگ راگرفته و مطمین بود که خدا مرا رسوا نمیکند،این یقین است،آنراگرفته گفت : بسم الله الله اکبر و آنرابه تانگ انداخت و گفت بخداوند سوگند است که عوض آنکه یک تانگ بسوزد همه آنها سوخت!

بسیاری از دانشمندان شیعه دوازده امامی کتابهای «اثبات » و «مشیخات » را به رشته تحریر در آوردند تا اسانید خود را به مؤلفان کتابهای چهارگانه و دیگر مؤلفان شیعی برسانند و بزرگترین کتاب در این زمینه کتاب «خاتمه المستدرک » تالیف شیخ میرزا حسین نوری - به سال 1320 ه.ق - است که به حکم تاخر، کاملترین و بزرگترین کتاب در این خصوص است و من با استناد به گفته شاعر می گویم:
اگر شما دقیقا همانند آنان نیستید، لااقل به ایشان تشبه جویید.که تشبه جستن به بزرگان، خود موجب رستگاری است.


من در اینجا نام برخی از مشایخ را که اسانیدشان به دست ما رسیده است، به طور خلاصه ذکر می کنم:
1- پدر و استاد فقیه و حکیم سید میرزا حسن بجنوردی - سایه اش مستدام باد - که از نوادر روزگار است.
2- مصلح شهیر، سید محمد علی، ملقب به هبه الدین شهرستانی.
3- علامه بزرگ سید مهدی خوانساری.
4- آیت الله سید شهاب الدین مرعشی، که از مفاخر شیعه به شمار است.
همچنین بسیاری از دانشمندان، که ذکر نامشان موجب اطاله کلام است.در اینجا تنها به ذکر نام محدث بزرگوار شیخ محمد محسن بن حاج علی بن مولا محمد رضا بن حاج محسن تهرانی محسنی منزوی، مشهور به «آقا بزرگ تهرانی » بسنده می کنیم.
وی - خدایش رحمت کناد - به سال 1293 ه.ق در تهران تولد یافت و در ماه شوال سال 1313 ه.ق به قصد زیارت عازم عتبات عالیات در عراق شد و سپس به وطن باز گشت و دوباره به سال 1315 ه.ق برای کسب دانش به نجف اشرف هجرت کرد و به خدمت استادش میرزا حسین نوری شتافت و ملازم وی گشت و در مجلس درس شیخ محمد کاظم خراسانی، صاحب کتاب «الکفایه » و شیخ شریعت اصفهانی و شیخ محمد تقی شیرازی و دیگر علماء نیز حضور یافت و آنگاه در سال 1329 ه.ق به سامراء هجرت کرد و تا سال 1335 ه.ق در آن دیار اقامت داشت، سپس به نجف اشرف بازگشت و کتابخانه مجلل و نوبنیادی را در آنجا تاسیس نمود و سرپرستی آن را خود بر عهده گرفت و بسیاری از فضلا از آن کمال استفاده را بردند و وی همچنان عهده دار سرپرستی کتابخانه بود تا اینکه در روز هیجدهم ماه ذی حجه سال ه.ق دارفانی را وداع گفت و به سرای باقی شتافت.
نخستین کسی که تاریخ وفات وی را بیان داشته است، سید موسی هندی، شاعر کاظمینی بوده که چنین سروده است:
این مصیبت، سخت جانفرسا و غم انگیز است و ستاینده وی را جز سکوت گریزی نیست اگر او را به خاک سپارید، در حقیقت علم و تقوی را تماما به خاک سپرده اید نام وی (آغا بزرگ محسن) ماده تاریخ وفاتش به حساب می آید.
تالیفات شیخ آقا بزرگ تهرانی مجموعا شامل بیست و پنج کتاب و رساله است که مشهورترین آنها عبارتند از:
1- کتاب «الذریعه الی تصانیف الشیعه[1] ». - کتاب «طبقات اعلام الشیعه » که بر حسب سده های پیاپی ترتیب و نگارش یافته و ذکری از دانشمندان شیعی - از آغاز قرن چهارم هجری قمری به بعد - در آن رفته است.
3- کتاب «مصفی المقال فی مصنفی علم الرجال ».
4- کتاب «توضیح الرشاد فی تاریخ حصر الاجتهاد».
5- کتاب «المشیخه » یا «الاسناد المصفی »، که در آن مختصرا به ذکر نام اساتیدش در علم رجال همراه با اسانیدشان پرداخته است.
وی اساتید بسیار داشته است که به بیست تن می رسیده اند و معروفترین آنان عبارتند از:
1- شیخ میرزا حسین نوری - در گذشته به سال 1320 ه.ق -.
2- سید مرتضی کشمیری، معروف به «جمال السالکین » - در گذشته به سال 1323 ه.ق[2] -.
3- شیخ میرزا حسین خلیلی - در گذشته به سال 1326 ه.ق -.
4- شیخ محمد کاظم خراسانی - در گذشته به سال 1329 ه.ق -.
5- شیخ فتح الله شریعت اصفهانی.