مسئله جهانی تریاک افغانستان ـ تولیدکننده 90 درصد تریاک جهان ـ تاریخچه تریاک

 

موضوع اعتیاد به تریاک و مشتقات آن؛ هروئین و ... دارد یک مسئله جهانی می شود و همه نگاهها به سوی افغانستان است که جای «مثلث طلایی» در تولید تریاک و ساخت هروئین از آن را گرفته است. طالبان در زمان حکومت خود بر افغانستان، تولید تریاک را تا 185 تُن در سال 2001 پایین آورده بودند که طبق آمار سازمان ملل، تولید آن در سال 2002 به 3750 تُن افزایش یافت، در سال 2005 به 4200 تُن رسید و در سال 2011 نسبت به سال 2010 شصت و یک درصد افزایش یافت و در سال 2013 نسبت به سال 2012 یک افزایش سی و شش درصدی داشته است و .... هروئین تولید شده از تریاک افغانستان در سراسر جهان توزیع می شود. طبق برآورد سازمان ملل، هم اکنون 90 درصد تریاک جهان در افغانستان تولید می شود و به همین نسبت هروئین، و روسیه و ایران ـ از این بابت بیش از کشورهای دیگر در معرض خطر انتقال این مواد به صورت قاچاق قرار دارند. جالب اینجا که شمار معتادان افغانستان به نسبت جمعیت این کشور چندان زیاد نیست!.
    چین دو بار (سال 1839 و سال 1866) با انگلستان وارد جنگ شد زیراکه انگلیسی ها تریاک محصول هند را که خودشان کِشت و برداشت می کردند برای معتادکردن چینیان به این کشور صادر می کردند!.
    لید گزارش نوامبر 2013 آژانس فرانس پرس (خبرگزاری فرانسه) درباره افزایش 36 درصدی کشت خشخاش در افغانستان در این سال:
    

Kabul (AFP) - Opium poppy cultivation in Afghanistan reached a record high in 2013. The area under cultivation rose by 36 percent in 2013, the UN drugs agency UNODC said in its annual report on Afghanistan, while production of opium, the main ingredient in heroin, jumped almost 50 percent compared with last year.
    November 13, 2013 - Wednesday


    و اما تاریخچه تریاک:
    
    بوته تریاک به دلیل سازش با هر آب و زمینی، از قدیم الایام در اطراف دریای مدیترانه به صورت خودرو به دست می آمد و به علت داشتن گلهای زیبا، به تدریج به دست انسان کشت شد. نخست مصریان قدیم، سپس ساکنان آسیای صغیر (ترکیه) و آنگاه یونانیان و بعد از آنان رومیان با این ماده (بوته تریاک و شیره آن) آشنا شدند. در کتابخانه ی "آجر نبشته" آشور بانیپال (2700 سال پیش) از آن به عنوان داروی مسکن نام برده شده است. بقراط که آن را Opiumنامید برای درمان بیماریها آن را تجویز می کرد. اسکندر مقدونی آن را با خود از یونان به ایران آورد تا در صورت بیمارشدن نظامیانش به آنها بخوراند و سپس آن را در شرق افغانستان (که آن زمان آریانا یعنی سرزمین آرین ها خوانده می شد) کشت کرد. عرب ها که در گسترش آن در آسیای جنوبی سهیم هستند، آن را داروی رفع سردرد می پنداشتند. رازی نخستین شیمیدانی بود که هزار سال پیش خواص شیمیائی تریاک را شناخت و آن را افیون Afiyun(واژه شکسته شده اوپیوم) خواند. سپس ابن سینا در آزمایشگاه خود در اصفهان روی این ماده تجربه فراوان کرد و به اعتیاد آور بودن آن پی بُرد و توصیه کرد که فقط برای رفع تسکین درد، درمان اسهال و اسهال خونی و «چشم درد» به طور موقت و مقطوع از آن استفاده شود. احتمالا از همین زمان این ماده تریاک Teriac (داروی مسکن) خوانده شده است. در آن زمان برای رفع تسکین درد شیره آن را به مقدار کم با عسل می خوردند زیرا خوردن زیاد آن باعث مرگ می شد. مغول ها و تیموریان (تاتارها) اولین قومی بودند که از تریاک به عنوان ماده مخدر استفاده کردند. آنها این ماده را به سربازان خود می خوراندند تا در میدان جنگ از کشتن و کشته شدن نهراسند و فرار نکنند. استفاده از تریاک به عنوان ماده مخدر از قرن شانزدهم به تدریج معمول شد و .... در قرن 20، به رغم ممنوعیت این ماده از سوی جامعه ملل و سپس سازمان، ملل کشت تریاک در چند نقطه و اینک عمدتا در افغانستان ادامه دارد.

منظره هایی از کشت خشخاش در افغانستان

 

نوشته نوشیروان کیهانی زاده به نقل از سایت زیر:

http://www.iranianshistoryonthisday.com/farsi.asp