18 اکتبر 2004 و پانزده روز مانده به انتخابات عمومی آمریکا، آگهی های تبلیغاتی دو رقیب شکل معارضه به خود گرفته بود. ظاهرا آگهی های معارضه انگیز از سوی گروههای پراکنده و ناهماهنگ هوادار رو رقیب به رسانه ها داده می شد و محتوای آنها نشان می داد که کنترلی بر آنها نیست. برای مثال: در یک اعلان تلویزیونی، هواداران جورج بوش فیلم تبلیغاتی کوتاهی ساخته بودند که مادری را نشان می داد که کودکانش را در نهایت شوق و محبت و با رعایت احتیاط کامل در اتومبیل قرار می داد. ضمن پخش این تصویر، یک گوینده پشت صحنه می گفت: اگر رئیس جمهور سازشکار (لیبرال) باشد، به منزله ارسال دعوتنامه به تروریستهاست که به آمریکا آیند و بچه های عزیزتان را بکشند!. در آگهی دیگر هواداران جورج بوش آمده بود: هر رای که به «جان کری» داده شود یک رای به ایجاد ناامنی در آمریکا خواهد بود.
    در برابر، هواداران «جان کری» یک فیلم تبلیغاتی از تلویزیونها پخش کردند که انفجار بزرگی را در عراق نشان می داد که متعاقب آن اجساد و مجروحان حمل می شدند، زنان شیون کنان موی سر خود را می کٍشیدند و سایرین برضد آمریکا شعار می دادند و سپس صدای گوینده می آمد که می گفت: این حملات غیر ضروری آمریکاست که بذر تروریسم می کارد و تروریسم را گسترش می دهد. یک اعلان دیگر طرفداران جان کری، بن لادن را در حال سوار شدن به یک هواپیمای باری نشان می داد و گوینده پشت صحنه می گفت که اگر دولت بوش بازرسی هواپیماها را به هواپیماهای باری تعمیم داده بود احتمال حمله تروریستها از این طریق کمتر می شد. هواداران کری همچنین از موضوع ضیافت شام 450 هزار دلاری وزارت امنیت ملی که در جراید انتشار یافته به صورت حربه ای برضد بوش استفاده می کردند و آن را ولخرجی از جیب ملت می خواندند.