چند ساعت پس از قطع مذاکرات عراق و کویت بر سر تقسیم درآمد نفت یک منطقه مرزی، ارتش عراق در دومین ساعت بامداد دوم اآگوست 1990(روزی چون امروز) به کویت حمله برد و برق آسا این سرزمین را متصرف شد و ضمیمه خاک عراق کرد. حمله نظامی با شرکت یکصد هزار سرباز، هفتصد تانک، چهار اسکادران هوایی و کل ناوگان عراق آغاز شده بود. امیر کویت و خانواده او قبلا به کشور سعودی فرار کرده بودند. کاخ امیر، ساختمان وزارت دفاع کویت و چند نقطه حساس دیگر بمباران شد. دفاع، چندان سنگین نبود و تلفات نخستین روز حمله، نسبتا سبک گزارش شده بود. دولت عراق که از دهها سال پیش از آن، کویت را جزیی از خاک عراق می دانست پس از استقرار در این سرزمین شنزار کوچک، آن را یک ایالت عراق اعلام کرد و فرماندار عراقی گمارد. شورای امنیت سازمان ملل همان روز ضمن تصویب قطعنامه ای عمل دولت عراق به ریاست صدام حسین را یک تجاوز آشگار اعلام داشت و خواست که نیروهای عراقی فورا و بدون قید و شرط خاک کویت را ترک گویند. دولت های اروپایی و آمریکا حسابهای بانکی و ذخایر کویت را بلوکه کردند تا عراق این پولها را دریافت نکند.

پیشروی تانکهای عراقی در خاک کویت (دوم اوت 1990)

     اختلاف ظاهری عراق و کویت بر سر بهره برداری از منطقه نفتی واقع در مرز مشترک بود. عراق حق خود را از محل صدور این نفت مطالبه می کرد و به علاوه دولت کویت را متهم می ساخت که از راه خصومت، بازارهای بین المللی را انباشته از نفت خام کرده تا عراق از محل صادرات نفت خود پولی به دست نیاورد و نتواند کشوررا که هشت سال درگیر جنگ با ایران بود مرمت کند. اتحادیه عرب برای حل این مسئله، بموقع اقدام نکرده بود!. به علاوه، عراق قبلا از سفیر آمریکا در بغداد این اطمینان را به دست آورده بود که دولت آمریکا وارد مناقشات عراق با کویت نخواهد شد.