بهـــر دیار که رفتم بهر چمن که رسیدم
به آب دیده نوشتم که یار جای تو خالی

شهید استاد برهان الدین ربانی بعد از برگشت از مصر در سال 1968 به حیت استاد در دانشگاه کابل می پیوندند، ومتوجه به کمبود یک حرکت بیدارگر ومسیرده اسلامی در حالتی میشوند که نظام حاکم را حلقات مشخص درجهت به انحراف کشانیدن اند. استاد شهید که با جمع از همفکران شان، امثال استاد غلام محمد نیازی، ایجاد یک نهضت بیدار گر اسلامی را یک ضرورت مبرم دانسته در سال 1971 سازمانی را تحت عنوان نهضت اسلامی تاسیس مینمایند  که این سازمان در مدت زمان بسیار کوتاه به یک جنبش افغانستان شمول تبدیل وبه نام جمعیت اسلامی افغانستان تسمیه میگردد. بعد از کودتای سیاه داود خان و تشویش نظام حاکم از نهضت اسلامی وبه زندان کشاندن اعضایی نهضت فضا برای بودن جناب استاد ربانی در کابل تنگ میشود وایشان راه هجرت را درپیش گرفته عازم پاکستان و ازانجا به کشور سعودی میروند.

باتجاوز اتحاد جماهیر شوری سابق در افغانستان جناب استاد از کشور سعودی به مرزهای کشورشان مراجعه نموده جمیعت اسلامی را به حیث یکی از فعالترین سازمان پیکارگر علیه تجاوز شوروی رهبری و وارد کارزار جهاد و مقاومت مینمایند. ایشان به مبارزات مسلحانه خویش تا سقوط حکومت داکتر نجیب الله در سال 1992 ادامه میدهند. با سقوط کابل توسط مجاهدین جمعیت اسلامی افغانستان تحت فرماندهی سپهسالار شهید احمد شاه مسعود، افغانستان وارد مرحله جدید میگردد و استاد شهید مسولیت ریاست جمهوری این کشور جنگ زده را پس از دوماه دوره انتقالی متقبل میگردند. آنجاست که دستان مغرض آی ایس آی پاکستان شخصیت آزادمنش استاد را نپذیرفته با دسایس وبهم انداختن مجاهدین زمینه ظهور گروه سیاه طینت طالبان را مساعد میسازد.

باتسلط گروه وحشی طالبان برکابل در سال 1996 وعقب نشینی دولت اسلامی افغانستان به شمال کشور استاد شهید اینبارکمر مبارزه علیه تجاوز سیاه طالبان را میبندند تا اینکه این گروه سفاک در اکتوبرسال 2001 مضمحل و ازصحنه سیاسی رانده میشود.