مجموع  ادیــان و بخصوص ادیان  آسمانی  به  ایــن  امــر متعقد هستند  که  تـوصل  به «  حقیـقت  و سعا دت  »   از طــریق  پرستش  و عــبادت خــالصانه  ذات  لایـــزال ؛  حاصل  میگـــردد .  بطور خاص «   زهد ، عـباد ، مجاهــد ت ، ریا ضت  و ...  »  در ادیان باعـث  آن شد  تا طـرایق  و سلاسل مختلف روحـانی  تـوام  با  رسوم ، و روش جداگانه،  پا به عرصه وجـود  بگذارند و با سیر حرکت دنیا  از نسل  بـه نسل و از سینه بـه  سینه  انتــقال  گردد ،  که یقینآ  سیر آن  تا  «  زمین  و بشریت » باقی است ، آدامه خواهـد  داشت.             
چنانچه عـلامه  محمد سعید  « سعید افغانی »   در یکی از  مناجات  خویش  بنام  «  الـهی  »  چنین  نوشته است :                                                   

( الهـی ! سالها گذشت و قرنها به میان آمد و هنوزهـم سیرحرکت دنیا  در رفتن است، کسی نمی تواند  بگوید تا چند  این  دنیا باقی خواهند  ماند .  هنوز هـم انسان  با  این  حقیقت غور نمی کند  که زندگی  برای چیست ؟ و تا کی  و چند نسل  بشر خواهند  بود ؟ بلی !  این  کشیده گیها  لاینحل  است .. )  دین مقدس اسلام ، دیـن عشق  و محبت  است ؛ که بمنظور حفظ  منافع حیاتی  و آخروی ، عـدالت  و منافع عامه به میان  آمـده و یگانه راه  نجات و سعادت  دایمی بشر در آن  نهفته است و از جانب هـم  چون تصوف و فلسفه زاده و مولـود  فکر اگاهی  جوینده  به سوی یقین  « علم الیقین، عین الیقین و حق الیقین  » است و اساس  و هـدف تصوف « اسلام  » و  « عشق و محبت  » است . بنآ  صوفیان  حقیقی  بودند  که  با آرایش  قلب ، تزکیه نفس  و اراستن با طـن  و ظاهـر به «  زهـد  و  مجاهدت  »  در این  راه  پرداختند  ،  تا  به  کلید  معرفت  نفس  که  معرفت  ذات  مقدس است ،  نائیل  گردند .