رساله‌ی صد پند (مولانا عبید زاکانی)
اول. ای عزیزان عمر را غنیمت شمرید
دوم. وقت از دست مدهید
سوم. عیش امروز به فردا میندازید
چهارم. روز نیک به روز بد مدهید
پنجم. پادشاهی را نعمت و غنیمت و تندرستی و ایمنی دانید
ششم. حاضر وقت باشید که عمر دوباره نخواهد بود
هفتم. هر کس که پایه و نسب خود را فراموش کند بیادش میاورید
هشتم. بر خود پسندان سلام مدهید
نهم. زمان ناخوشی را به حساب عمر میاورید
دهم. مردم خوش باش و سبک روح و کریم نهاد و قلندر مزاج را از ما درود دهید
یازدهم. طمع از خیر کسان ببرید تا به ریش مردم توانید خندید
دوازدهم. گرد در پادشاهان مگردید و عطای ایشان را به لقای دربانان ایشان بخشید
سیزدهم. جان فدای یاران موافق کنید
چهاردهم. برکت عمر و روشنایی چشم و فرح دل در مشاهده نیکوان دانید
پانزدهم. ابرو در هم کشیدگان و گره در پیشانی آورندگان و سخن های به جد گویان و ترش رویان و کج مزاجان و بخیلان و دروغ گویان و بد ادبان را لعنت کنید
شانزدهم. خواجگان و بزرگان بی مروت را به ریش تیزید
هفدهم. تا توانید سخن حق مگویید تا بر دل ها گران مشوید و مردم بی سبب از شما نرنجند
هجدهم. مسخرگی و قوادی و دف زنی و غمازی و گواهی به دروغ دادن و دین به دنیا فروختن و کفران نعمت پیشه سازید تا پیش بزرگان عزیز باشید و از عمر برخوردار گردید
نوزدهم. سخن شیخان باور مکنید تا گمراه مشوید و به دوزخ نروید
بیستم. دست ارادت در دامن رندان پاکباز زنید تا رستگار شوید