سلطان سلیمان امپراتور عثمانی در این روز در دسامبر 1534 تصرف بغداد را تکمیل کرد. نیروهای عثمامی دو روز پیش از این وارد حصار بغداد شده بودند که برخی از مورخان آن روز را زمان تصرف بغداد ذکر کرده اند. دولت صفویه ایران بعدا بغداد را از عثمانی ها پس گرفت و در آنجا یک پایگاه نظامی ثابت به وجود آورد و یک واحد کاملا مجهز را مستقر ساخت. جنگ متناوب ایران و عثمانی بر سر بغداد دو قرن طول کشید و در زمان نادرشاه مصالحه صورت گرفت؛ ایران از دعاوی خود بر بغداد دست کشید و عثمانی حاکمیت ایران بر ایروان و همه قفقاز جنوبی را برسمیت شناخت. در زمان شاه عباس هم عثمانی ها همین نظر را داشتند و شاه عباس موقتا و تا رسیدن به هدفهای مقدم خود آن را رد نکرده بود.
     سرزمینی که امروز جمهوری عراق خوانده می شود از عهد باستان کلید خاور میانه و آسیای غربی بوده و هر دولت که این کلید را به دست داشته قدرت برتر در منطقه بوده است. دولتهای بابل و آشور همین نقش را داشتند. کوروش بزرگ پس از تصرف بابل (بخشی از عراق امروز) بود که ایجاد کنفدراسیون جهانی خود را اعلام داشت. داریوش سوم پس از شکست «اربیل» واقع در شمال عراق امروز به هزیمت رفت. اسکندر مقدونی پس از یکرشته جهان گشایی در بابل استقرار یافته بود که در همانجا درگذشت. جانشنیان اسکندر شهر «سلوکیه» را در کنار دجله ساختند تا از آنجا بر آسیای غربی حکومت و نظارت کنند. پس از آنها اشکانیان ایران، تیسفون (مداین - 36 کیلومتری جنوب بغداد امروز) را در سوی دیگر دجله ساختند و دو دولت اشکانی و ساسانی ایران حدود هزار سال از این شهر بر امپراتوری پهناور خود حکومت کردند.